आमची गोष्ट — चौधरी ताई

काही व्यवसाय मोठ्या भांडवलातून सुरू होतात, काही मोठ्या कल्पनांमधून…
पण आमची सुरुवात झाली ती आईच्या हातच्या उकडीच्या मोदकांपासून, वडिलांच्या विश्वासातून आणि गणपती बाप्पाच्या आशीर्वादातून.

ही गोष्ट आहे आमच्या छोट्याशा घराची, आमच्या आईच्या हातच्या चवीची आणि त्या चवीवर विश्वास ठेवून एकत्र उभ्या राहिलेल्या आमच्या कुटुंबाची.

सुरुवात झाली २०१३ मध्ये…

आमची घरची परिस्थिती अगदी साधी होती. वडील भाड्याची रिक्षा चालवायचे, आई गृहिणी होती आणि मी नुकतंच कॉलेज पूर्ण केलं होतं. घराची मुख्य जबाबदारी वडिलांच्या कमाईवरच होती.

कॉलेजचा खर्च असो, घरखर्च असो किंवा अचानक आलेला दवाखान्याचा खर्च—गरजा थांबत नव्हत्या. त्यामुळे मिळेल ते छोटं-मोठं काम करून घराला हातभार लावण्याचा प्रयत्न आम्ही नेहमीच केला.

आई उत्तम सुगरण. तिच्या हातच्या जेवणाचं आणि पदार्थांचं नेहमीच कौतुक व्हायचं. तिने कधी खाकरे बनवण्याचं काम केलं, कधी लोकांच्या घरी स्वयंपाक केला, तर कधी पूजा किंवा कार्यक्रमांसाठी प्रसाद बनवला. मीही पापड विकण्यासारखी छोटी-मोठी कामं केली.

मोठं काहीतरी उभं करायचं असा त्या वेळी विचार नव्हता.

फक्त प्रामाणिकपणे कष्ट करायचे आणि आपल्या कुटुंबासाठी शक्य तेवढं करायचं—एवढंच माहीत होतं.

आणि मग २०१३ मध्ये एक छोटासा प्रसंग घडला, ज्याने पुढच्या प्रवासाची बीजं रोवली.

आईने घरी उकडीचे मोदक बनवले होते. वडिलांच्या ओळखीचे एक गृहस्थ ठाण्यातील चऱ्हई येथे गृहउद्योगाचं दुकान चालवत होते. वडिलांनी सहज म्हणून त्यांच्यासाठी काही मोदक नेले.

त्यांना ते मोदक इतके आवडले की त्यांनी वडिलांना विचारलं,

“वहिनी आमच्या दुकानासाठी असे मोदक बनवून देतील का?”

कदाचित त्यांच्यासाठी तो एक साधा प्रश्न असेल…

पण आमच्यासाठी तो एका नव्या प्रवासाचा श्रीगणेशा होता.

पहिल्याच गणपतीत जवळपास २,००० मोदक

आईला ही कल्पना आवडली. मलाही वाटलं—आपण प्रयत्न करून पाहायला काय हरकत आहे?

आई ज्या बचत गटामध्ये होती, त्या बचत गटातील काही महिलांनीही मदतीचा हात पुढे केला. वडील आणि मीही आईसोबत उभे राहिलो.

आणि त्याच वर्षी, २०१३ च्या गणेशोत्सवात, आम्ही पहिल्यांदा उकडीच्या मोदकांच्या ऑर्डर्स स्वीकारल्या.

पहिलाच गणेशोत्सव…

ना मोठं दुकान,
ना मोठी यंत्रसामग्री,
ना जाहिरात,
ना सोशल मीडिया…

होता तो फक्त आईच्या हातच्या चवीवरचा विश्वास आणि सगळ्या कुटुंबाची मेहनत.

त्या दहा-अकरा दिवसांत आम्ही जवळपास २,००० उकडीचे मोदक बनवले.

आणि ते सगळे विकले गेले.

लोकांनी मोदकांचं केलेलं कौतुक आमच्यासाठी पैशांपेक्षाही मोठी कमाई होती. कारण त्या प्रतिसादाने आईला आणि आम्हा सगळ्यांनाच एक विश्वास दिला—

आपल्या हातात काहीतरी खास आहे. आपण हे नक्कीच करू शकतो.

मोदकांपासून घरगुती पदार्थांपर्यंत…

त्यानंतर प्रत्येक गणेशोत्सवात आणि संकष्टी चतुर्थीला आम्ही मोदकांच्या ऑर्डर्स घेऊ लागलो.

हळूहळू इतर पदार्थांनाही मागणी येऊ लागली.

लाडू, चकल्या, करंज्या, शंकरपाळ्या, चिवडा, पापड, लोणची आणि दिवाळीचा घरगुती फराळ…

आमच्याकडे डिजिटल मार्केटिंग नव्हतं. सोशल मीडियावर मोठं पेज नव्हतं. जाहिराती नव्हत्या.

आमची खरी जाहिरात होती—एका ग्राहकाने दुसऱ्या ग्राहकाला सांगितलेलं आईच्या हातच्या पदार्थांचं कौतुक.

ऑर्डर्स फार मोठ्या प्रमाणावर नव्हत्या. आईला कमरेचा त्रास असल्यामुळे आम्ही तिच्यावर जास्त ताण येऊ देत नव्हतो. सणासुदीला आणि शक्य असेल तेव्हाच ऑर्डर्स स्वीकारायचो.

हा व्यवसाय आमच्यासाठी केवळ उत्पन्नाचं साधन नव्हता.

तो आमच्या घरातल्या प्रत्येकाच्या हातभारातून उभा राहिलेला एक छोटासा आनंद होता.

२०१९ नंतर थांबलेला प्रवास…

२०१७ मध्ये मी नोकरीला लागलो. पुढची काही वर्षं नोकरीत प्रगती होत गेली. तरीही २०१९ पर्यंत आम्ही शक्य तितक्या ऑर्डर्स घेत राहिलो.

पण आयुष्य बदलत होतं.

आईचा कमरेचा त्रास वाढत होता. माझं लग्न झालं. २०२० मध्ये कोविडची साथ आली आणि आम्ही जवळपास दोन वर्षांसाठी गावी राहायला गेलो.

नंतर नोकरीची जबाबदारी वाढली. संसार सुरू झाला. आमच्या आयुष्यात आमची छोटीशी कन्या बेला आली.

आणि कधीकाळी उत्साहाने सुरू केलेला आमचा घरगुती व्यवसाय नकळत मागे पडत गेला.

काही वर्षं मोदकांच्या ऑर्डर्स थांबल्या…

पण मनातली इच्छा कधीच पूर्णपणे थांबली नाही.

२०२६ — पुन्हा एकदा श्रीगणेशा

२०२५ पासून पुन्हा एकदा मनात विचार सुरू झाला—

आपण आपलं ते जुनं स्वप्न पुन्हा उभं केलं तर?

आज मी आयटी क्षेत्रात काम करतो. जग झपाट्याने बदलत आहे. Artificial Intelligence मुळे कामाचं स्वरूप बदलतंय आणि भविष्याबद्दल एक अनिश्चितता प्रत्येकालाच जाणवते.

त्यातून भीती बाळगण्यापेक्षा आम्हाला एक वेगळा विचार सुचला—

आपल्या कुटुंबाकडे वर्षानुवर्षं जपलेलं कौशल्य आहे, लोकांनी दिलेला विश्वास आहे… मग त्याला पुन्हा एक संधी का देऊ नये?

यावेळी मी एकटा नव्हतो.

माझी पत्नी म्हणाली, “आपण करूया.”

माझी बहीण म्हणाली, “मीसुद्धा तुमच्यासोबत आहे.”

आई-वडिलांचा अनुभव आणि आशीर्वाद तर होताच.

आणि अशा प्रकारे २०२६ च्या गणेशोत्सवात आम्ही पुन्हा एकदा मोदकांच्या ऑर्डर्स स्वीकारल्या.

अनेक वर्षांच्या विश्रांतीनंतर पहिल्याच वर्षी आम्ही जवळपास १,००० मोदक बनवले.

तेव्हा पुन्हा एकदा तीच जुनी भावना अनुभवायला मिळाली—

वाफाळत्या उकडीचा सुगंध, सारणाचा गोडवा, घरात सुरू असलेली लगबग आणि प्रत्येक मोदकासोबत जोडलेली आमच्या कुटुंबाची मेहनत.

जणू २०१३ मध्ये बाप्पाने लावलेलं ते छोटंसं रोपटं काही वर्षं शांत होतं…

आता त्याला पुन्हा पालवी फुटली आहे.

आणि जन्म झाला — “चौधरी ताई”चा

आज आम्ही या छोट्याशा घरगुती उद्योगाला नव्या रूपात आणि नव्या उत्साहाने पुढे घेऊन जात आहोत—

आज चौधरी ताईच्या या प्रवासात माझी आई, वडील, मी, माझी बहीण, माझी पत्नी आणि आमची छोटीशी बेला—असे आम्ही सगळेच सहभागी आहोत.

पिढ्या बदलल्या, परिस्थिती बदलली, आयुष्य बदललं…

पण माणसांसाठी प्रेमाने काहीतरी बनवण्याची भावना आजही तीच आहे.

आमच्यासाठी प्रत्येक ऑर्डर खास आहे

आम्हाला केवळ पदार्थ विकायचे नाहीत.

आम्हाला आमच्या घरातली तीच अस्सल चव तुमच्या घरापर्यंत पोहोचवायची आहे—जी आम्ही स्वतःच्या कुटुंबासाठी प्रेमाने बनवतो.

आज आम्ही पुन्हा सुरुवात केली आहे—छोटीच.

पण यावेळी सोबत आहे अनेक वर्षांचा अनुभव, कुटुंबाची साथ, ग्राहकांचा विश्वास आणि काहीतरी स्वतःचं उभं करण्याचं स्वप्न.

२०१३ मध्ये बाप्पाच्या मोदकांपासून सुरू झालेला आमचा प्रवास २०२६ मध्ये पुन्हा बाप्पाच्याच मोदकांनी नव्याने सुरू झाला आहे.

आता एकच प्रार्थना—

आमच्या हातून नेहमी उत्तम, अस्सल आणि प्रेमाने बनवलेले पदार्थ घडत राहोत.
तुमच्या घरातील सण, आनंदाचे क्षण आणि आठवणींचा आम्हाला छोटासा भाग होता यावं.
आणि आजपर्यंत जसा आशीर्वाद मिळाला, तसाच तुमचा विश्वास आणि प्रेम पुढेही आमच्या पाठीशी राहो.

बाकी सगळं बाप्पाच्या चरणी…